Nowa Exota Nr 7-1 2005-2006 - numer archiwalny

ID produktu: 962

Nowa Exota Nr 7-1 2005-2006 - numer archiwalny

ID produktu: 962
Cena:6,00 zł
Dostępność: dostępny
Wysyłka do 24h

Waga produktu: 0.2 kg

Nowa Exota Nr 7-1 2005-2006 - numer archiwalny

Czasopismo dla wszystkich hodowców ptaków egzotycznych.


W numerze między innymi:

  • Świergotka wielobarwna
    Autor: Ľuboš Pavlech - Kálnica (SR)
    Jednym z australijskich gatunków papug, który zdobywa coraz większą popularność wśród hodowców jest też świergotka wielobarwna. Jest to średniej wielkości papuga ze stosunkowo długim ogonem i - jak nazwa wskazuje -z wielością kolorów w upierzeniu. Na pierwszy rzut oka bardzo przypomina swoją „krewniaczkę” świergotkę seledynową, od której odróżnia się żółtym czołem, czerwoną plamką z tyłu głowy, żółtymi ramiennymi plamami, czerwonymi "nogawkami" i zielonym kuprem. Jej ubarwienie wzbogacone jest o niebiesko-zielony pas oraz czerwoną plamę i ciemnoszary dziób. Także samiczka świergotki wielobarwnej przypomina samiczkę świergotki seledynowej, od której odróżnia się pomarańczowo-żółtym czołem, czerwonymi plamami ramiennymi, czerwoną plamą z tyłu głowy i ubarwieniem kupra jak u samca. 

  • Afrykanka senegalska
    Autor: Petr Zeman - Písek (CZ)
    Biotop: Afrykanki senegalskie zamieszkują obszary Afryki Zachodniej na wysokości od 400 do1000 m n.p.m. z tym, że nie pojawiają się na stałe na nizinach oraz wyżynach (np. Wyżynie Gwinejskiej). Wolą lasy jaśniejsze, galeriowe, sawanny porośnięte krzakami i drzewami i zadrzewione sawanny, busz i zadrzewione tereny wzdłuż rzek i zbiorników wodnych. Często i chętnie odwiedzają tereny rolnicze. W okresie dojrzewania plonów regularnie pojawiają się na polach i plantacjach owocowych. Czasami powodują poważne szkody i miejscowa ludność traktuje je jako szkodniki. Pokarm: Nasiona, pąki, młode pędy, owoce i inne części takich drzew jak: baobab (Adansonia digitatá), akacja (Acacia albida), drzewo chlebowe (Parkia filicoidea), mahagon (Khaya senegalensis), fikus (Ficus spp.), (Pterocarpus erinaceus), tzw. drzewo masłowe (Bytyrospermum parkii) z wysoką zawartością tłuszczu w nasionach i wiele innych. Szukają pokarmu głównie w koronach drzew. Obserwowano je także niżej, np. podczas zjadania dużych jak śliwka owoców krzewu Ximenia americana, a nawet wprost na ziemi, skąd wybierały nasiona dziko rosnącej dyni (Fry, Keith i Urban,1988).

  • Stokówki z rodzaju Bolborhynchus
    Autor: mgr inż. Jerzy Ćwik- Nowodworze k. Tarnowa (PL)
    W 2 i 3 numerze Nowej Exoty zamieściłem obszerny artykuł przybliżający polskim czytelnikom stokówki prążkowane (Bolborhynchus linolea) znane częściej pod nazwą Katarzynki. Niniejsze opracowanie stanowi uzupełniający rys, w którym postaram się przedstawić podstawowe informacje związane z najbliższymi krewniaczkami katarzynek. 1. Stokówka rdzawoczelna (Bolborhynchus ferrugineifrons) - stokówki rdzawoczelne są niewielkimi papużkami o długości ciała ok 18 cm. Ogólny ton ich ubarwienia jest zielony. Dolne partie ciała jak: gardło, pierś i brzuch są oliwkowo zielone. Wierzchnie partie ciała są ciemnozielone. Niektóre partie ciała jak przykładowo lotki czy spodnia strona piór ogonowych przybierają odcień niebieskozielony. Polską nazwę tym papużkom nadał wąziutki rdzawoczerwony pasek znajdujący się nad dziobem w okolicach oczu. Ubarwienie przedstawicieli obu płci jest identyczne. Ptaki młode ubarwione są podobnie jak dorosłe tylko kolory są bardziej matowe.

  • Z wizytą u hodowcy - EMIL ANTONIN
    Autor: mgr Jan Sojka - Horka na Moravou (CZ)

  • AMADYNA OBROŻNA
    Autor: MUDr. Michal Straka, CSc. - Bratislava (SK)
    Amadyna obrożna jest hodowana w niewoli od XVIII wieku. Należy do rodziny astryldów, do tzw. "grubodziobych" amadyn. Jest bardzo podobna do gatunkowo najbliższej sobie amadyny papuziej czerwonogłowej, wraz z którą tworzy samodzielny rodzaj Amadina. W przeciwieństwie do amadyny czerwonogłowej ma o wiele skromniejsze ubarwienie, ale jest z kolei liczniejsza w hodowlach i udaje się ją odchowywać w niewoli.

  • Paw indyjski - król naszych ogrodów
    Autor: Ing. Norman Fekete (SK) - Nitra
    Paw indyjski żyje w naturze w Indiach oraz na Sri Lance. Zamieszkuje gęste lasy i nizinne dżungle, poprzecinane trawiastymi polanami, na których podczas tokowania gromadzą się samce i wabią samice. Samiec osiąga długość dwa metry, z czego ogon zajmuje 1450 mm. Na niebiesko-zielonej głowie ma wysoką koronę z piór z niebieskim końcem. Szyja i piersi są zielono-granatowe z mocnym połyskiem metalicznym. Grzbiet ma turkusowo-zielony, pióra mają wzór łuskowaty. Brzuch jest czarny, pióra ogonowe oraz lotki są brązowe, skrzydła czarno-brązowe, faliste. Najpiękniejszą część ciała - turkusowy ogon tworzą długie pióra nadogonowe zielonego koloru z tęczowo zbawionymi niebiesko-zielonymi okami. Te długie pióra wyrastają samcom dopiero w trzecim roku życia. Wówczas to ptaki osiągają też dojrzałość płciową. Samica jest mniejsza, o długości 850-900 mm.

Inne produkty w tej kategorii